Norge dag åtte

Trondheim, een bruisende culturele stad, die me ooit nog terug zal zien. We waren er wel een dag te vroeg. Deze avond treed Beth Hart hier op recht tegenover ons hotel, waar zij gisteren toegekomen is. Maar madam is op haar kamer gebleven, vermoed ik. Om zo snel mogelijk uit de drukte van de stad en omstreken te zijn, namen we snel-weg E6 richting Oslo. Na 35 km verlieten we de drukte en draaiden de eerste kronkelweg in richting fjorden. De landschappen waren in het begin vergelijkbaar met gisteren, maar veranderden naargelang de km's vorderden. Terwijl we weer steil klimmende wegen hadden, reden we langs diepe groene valleien vol rode huisjes, geflankeerd door bosgroene bergen. Eens boven werden we overvallen door temperaturen die aanvoelden als 3°C. Onderweg gestopt aan een grote berghut, waar je blijkbaar iets kon eten. We kwamen binnen en de zaak was halfgevuld door de plaatselijke OKRA. We voelden ons als aapjes in de zoo, zoveel bekijks hadden. Wij waren duidelijk hun highlight of the day en kregen koffie a volonté. Eens boven op het plateau ter hoogte van de besneeuwde bergtoppen werden we getrakteerd op een 50 km lande windtunnel. De wind rukte aan het stuur zonder ophouden. Maar madam le Duc liet zich niet uit haar lood slaan en bleef netjes meanderen rond haar lijn. Ik daarentegen flapperde van links naar rechts omwille van mijn oversized regenjas. Eens terug in de bewoonde wereld hebben we de plaatselijke pizzaboer overmeesterd. Het vervolg van de rit was weer genieten van eindeloze landschappen met mooi lichtspel op de bergen door de zon.

Er waren geen fotostops vandaag met onze groep, dus post ik foto's van andere motards. 

Ik mis hem wel heel erg op deze reis.